بعد از آن جمع خواهند شد ، اين اشخاص چه دستهء اول و چه دستهء دوم اشخاص معينى هستند كه به نام و نام پدران و قبيله و محلّشان در كتابى محفوظ و نزد آن حضرت و حضرات ائمه عليهم السّلام مضبوط است ، مانند اصحاب سيد الشهداء عليه السّلام . ضمنا معلوم شد كه وجه خصوصيت ايشان از ياران ديگر چيست ؟ و آن فقط اين است كه سيصد و سيزده تن بايد باشند تا حضرت خود را آشكار كند بعد از ظهور و حاضر شود براى بيعت و آن‌ها سران و علمدارانند و ده هزار بايد باشند تا از مكّه خارج شود و خروج كند و آن‌ها نخبه‌هاى دوّم هستند نه اين‌كه انصار منحصر به اين‌ها بشد و نه اين‌كه وجود سيصد و سيزده تن مدخيّت در اصل ظهور آن حضرت دارد چنان‌كه در اذهان عوام است ، بلكه اجتماع آن‌ها مدخليّت در بروز و حضور او براى بيعت دارد . ظهور آن حضرت موقوف به انقضاء اجل و سرآمد حكمت و تحقق شرايط و ظهور علامات است ، زيراكه غيبت را مدتى است و حجاب را مصلحتى و ظهور را شرايطى . آرى ، عوام وجود سيصد و سيزده تن را چنان مدخليّت مىدهند حتى اين‌كه نفيا و اثباتا موقوف بر وى مىكنند و ازاين‌رو تفريعاتى دارند : يكى اين‌كه اين سيصد و سيزده تن افضل همهء مردمى هستند كه در هر عصرى هستند ، زيراكه ظهور امام عليه السّلام بستگى به آن‌ها دارد . دوم اين‌كه سيصد و سيزده نفر مرد صالح در همهء كره پيدا نمىشود و الّا ظهور مىكرد . سوم اين‌كه در هيچ عصرى هم اين مقدار صالح نبوده و الّا ظهور مىكرد . اين اصل با همهء تفريعات غلط و اشتباه است ، بلكه نه ظهور حضرت بستگى به اين اشخاص دارد و نه روى زمين خالى از مردمان صالحى مانند ايشان به همان عدد يا بيش بوده يا هست ، بلكه اگر صد هزار مانند در عصرى باشد يا بهتر از ايشان ، تا مدت تمام نشود و شرايط انجام نگيرد ظهور نخواهد بود . بلى آن‌ها اشخاصى هستند فوق العاده در همان عصر ظهور نه فوق العادهء همهء اعصار ، وجود آنان چنان است كه در عصر مقارن ظهور خواهد بود نه اين‌كه ظهور چنان